Make 2017 Great Again

Ah, december. Misschien wel de meest nutteloze maand van het jaar.
De maand van muzieklijstjes, jaaroverzichten en twee oude mannen die kinderen verwennen met cadeautjes.

Omdat ik mijn Facebook-jaaroverzicht niet echt representatief vond voor hoe dit jaar voor mij verliep, hierbij mijn eigen overzicht en hoopvolle vooruitblik naar volgend jaar.


2016: Volkomen K*t

Om te beginnen: ik denk dat Veldhuis & Kemper een uitstekende muzikale samenvatting hebben gemaakt van hoe velen van ons dit jaar waarschijnlijk beleefd hebben.
Onrust rondom (in no particular order) vluchtelingen; Zwarte Piet; de nieuwe president van de VS; aanslagen op tot voor kort rustige plekken zoals Europa, Turkije, Bangladesh en de VS; police shootings; de moord op Jo Cox… er was nogal wat om je zorgen over te maken dit jaar.

Persoonlijk had ik ook met een hoop te maken, veelal dingen die mijn vrienden wel weten maar waar ik niet publiekelijk over heb geschreven.
Mijn studie gaat bijvoorbeeld niet van een leien dakje op het moment. Dingen zijn zich gaan opstapelen, en die rekening moest een keer komen. Nu is mijn hogeschool ook nog eens eisen flink aan het aanscherpen, waardoor de drempel nóg hoger is geworden om ooit nog af te studeren.
Schreeuwen om hulp bij studiebegeleiders blijven min of meer onbeantwoord. Ik voel me alleen als ik door de gangen van de school loop. On my own.

Het blijft in je hoofd rondspoken

Ander nieuws: begin dit jaar ben ik binnen een niet nader te noemen vrijwilligersorganisatie met de dood bedreigd door een toenmalig mede-vrijwilliger. Die persoon was destijds naar mijn idee zó labiel qua stemmingswisselingen dat zo’n dreigement zeer serieus te nemen was.

image

Zo’n gebeurtenis doet dingen met je die je je grootste vijand nog niet zou toewensen. Het heeft mij het hele jaar achtervolgd.
Je wordt wantrouwig tegenover anderen, kijkt overal waar je komt letterlijk en figuurlijk over je schouder, en je kunt flink zenuwachtig worden op plekken waar je denkt dat zo’n persoon wel eens zou kunnen zijn.
Dat terwijl de betreffende persoon na dit dreigement nooit meer iets van zich heeft laten horen. Het blijft gewoon rondspoken in je hoofd, zelfs bijna een jaar later.

Na de bedreiging is er langdurig en grondig onderzoek verricht door de politie.
Mensen die hem kennen werden als getuige opgeroepen om te vertellen over deze persoon, en om vast te stellen dat het ook echt om de betreffende persoon ging. (Hij belde immers anoniem en zonder zijn naam te noemen.)
Inmiddels is de betreffende persoon zelf als verdachte gehoord, en is het afgeronde politieonderzoek overgedragen aan het OM. Zij moeten nu bepalen of ze er een zaak van willen maken, en zo ja, wat de strafeis wordt.

Wat er nu ook verder gebeurt: het heeft een zeer grote impact op mij gehad.
Ik hoop dat de betreffende verdachte, op welke manier dan ook, op enig moment gaat beseffen wat hij andere mensen (niet alleen mij) heeft aangedaan met zijn mijns inziens asociale, grensoverschrijdende en ronduit psychisch misbruikende gedrag.

Hoop voor 2017

Maar ik hoop op meer dingen in dit komende jaar. Niet alleen dat die enge idioot berecht wordt in de rechtbank en dat het goed komt met mijn studie, maar ook bijvoorbeeld dat:

> Donald Trump tegen alle verwachtingen in tóch een goede president wordt (hoewel ik dat zéér betwijfel op basis van zijn acties tot nog toe);

> er in elk geval geen Derde Wereldoorlog ontstaat, of die nou veroorzaakt wordt door Trump, IS en/of de Smurfen;

> iedereen veel voorspoed en geluk mag beleven in 2017;

> iedereen in elk geval veel geluk mag blijven beleven aan de avonturen van Ben Cramer;

> Arriva alsje-alsje-alsjeblieft de nu gloednieuwe busdienstregeling voor altijd zo wil houden. Hij gaat lekker zo, in tegenstelling tot vroeger. Okthxbai.

image

‘De wereld is niets veranderd. We zien alleen meer slecht nieuws dan ooit tevoren.’

TV-presentator Mike Rowe over de police shootings in de VS van de afgelopen dagen, en het opgejaagde / bedreigde gevoel wat daardoor bij veel Amerikanen leeft:

Overnight it seems, the smartphone has transformed America into a country of 300 million roving reporters, all looking to break, (or star,) in the next Big Story. And now, Facebook and Periscope are letting us broadcast that story live. The implications are enormous.

Because now, if you possess a smartphone and a Facebook account – you’re more than a reporter – you’re a network. A network with no filter and no censor. A network with no accountability. A network that can go live from anywhere, at any time.

The world is not in the midst of some imminent or unavoidable decline, and neither is our country. The species is no more flawed than we were 500 years ago, and the world no more wicked. It just feels that way, because today, we get to see more bad news than ever before. We get to see it 24 hours a day, 7 days a week. We get to see it live, in our newsfeed, and in our homes. We get to see it in vivid high-definition. And now, unlike any time prior, we get to see it as entertainment.

Listen to the ominous soundtrack that accompanies the next terror attack on Fox. Look at the size of the font, and the lurid backgrounds that announce the next disaster on MSNBC, or the next missing plane on CNN. Listen to the urgency of the announcer as he heralds the latest calamity, and consider the expression on the anchor’s face, as she warns you in somber tones to “stay right where you are,” because “we’ll be right back,” with “more breaking news you can’t afford to miss.”

It’s not just the world, or all the trouble in it. And it’s not just the news, or our ability to cover so much more of it. It’s our conscious decision to present it like some never-ending promo for Game of Thrones. That’s why you’re anxious. Because the media has discovered that keeping you informed, is not nearly as profitable as keeping you on the verge of a nervous breakdown.

Wijze man, die man.

image